డాడీ కాలింగ్.... (హార్ట్ టచింగ్ స్టోరీ)

ఆ రోజు రాత్రి 9.30 గంటలకు కొడుకు తన తండ్రి నుంచి వచ్చిన ఫోన్ కాల్‌ ను కట్ చేశాడు… స్క్రీన్‌పై కనిపించిన పేరు
“డాడీ కాలింగ్…”

మళ్లీ ఫోన్ మోగింది. ఈసారి కూడా కట్ చేశాడు.

మూడోసారి ఫోన్ మోగడంతో చిరాకుగా—

ఫోన్ లిఫ్ట్ చేసి
“ఏంటి డాడీ..? నేను చాలా బిజీగా ఉన్నాను.” అన్నాడు

అవతలి వైపు కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం…

తర్వాత తండ్రి మృదువుగా అన్నాడు—

“ఏమీ లేదు బేటా… నీ గొంతు వినాలని అనిపించింది.”

రాజు కొంత తగ్గి.

“డాడీ… తర్వాత మాట్లాడతాను.”

అని చెప్పి ఫోన్ పెట్టేశాడు

కొద్దిసేపటి తర్వాత ఒక మెసేజ్ వచ్చింది—

“బంగారం… ఈరోజు నిన్ను చాలా మిస్ అవుతున్నాను. రేపు మాట్లాడుకుందాం.”

రాజు ఆ మెసేజ్ చూశాడు. కానీ సమాధానం ఇవ్వలేదు.

అలా నిద్రపోయాడు.

ఉదయం ఆరు గంటలకు ఫోన్ మోగింది.

ఈసారి ఫోన్ చేసింది ఆయన తల్లి.

రాజు ఫోన్ ఎత్తగానే… అవతలి వైపు తల్లి ఏడుస్తోంది.

“బంగారం…”

కొద్దిసేపు గొంతు ఆగిపోయింది.

“నాన్న ఇక లేరు…”

రాజు చేతిలోని ఫోన్ జారిపోయింది.

రాజు కళ్లముందు మళ్లీ అదే మెసేజ్ కనిపించింది—

“బేటా… ఈరోజు నిన్ను చాలా మిస్ అవుతున్నాను. రేపు మాట్లాడుకుందాం.”

కానీ… ఆ “రేపు” ఇక ఎప్పటికీ రాలేదు.

---

తండ్రి అంత్యక్రియలు పూర్తయిన తర్వాత రాజు ఆయన గదిని శుభ్రం చేస్తున్నాడు.

అక్కడ ఒక అల్మారాలో రాజు చిన్ననాటి జ్ఞాపకాలు కనిపించాయి.

రాజు మొదటి స్కూల్ యూనిఫాం…

మొదటి మెడల్…

మొదటి డ్రాయింగ్…

కాలేజీ ఐడీ కార్డు…

ప్రతి వస్తువు వెనుక ఒక తేదీ రాసి ఉంది.

తన కొడుకు జీవితంలోని ప్రతి చిన్న జ్ఞాపకాన్ని తండ్రి ఎంతో ప్రేమగా భద్రపరిచాడు.

అప్పుడే రాజుకు ఒక పాత కాగితం కనిపించింది.

దాని పైన ఇలా రాసి ఉంది—

“నా కొడుకు రాజు కోసం…”

వణుకుతున్న చేతులతో ఆ ఉత్తరాన్ని తెరిచాడు.

అందులో ఇలా ఉంది:

“బేటా

నువ్వు పెద్దవాడివయ్యావు. నీకంటూ ఒక జీవితం ఉంది. నువ్వు బిజీగా ఉంటావని నాకు తెలుసు. నా ఫోన్ కాల్స్ ఎత్తకపోయినా నేను బాధపడను.

‘నా కొడుకు బాగానే ఉండాలి’ అని మాత్రమే అనుకుంటాను.

నువ్వు ‘తర్వాత మాట్లాడతాను’ అని చెప్పినప్పుడు…

నేను ఎదురుచూస్తాను.

ఎందుకంటే… ఒక తండ్రి ఎదురుచూపులకు అంతం ఉండదు.

ఒకవేళ ఏదో ఒక రోజు నేను నీకు ఫోన్ చేసి మాట్లాడలేకపోతే…

నేను నీ మీద కోపంగా ఉన్నానని అనుకోకు.

బహుశా… ఇక ఫోన్ కాల్స్ చేయలేని ఒక చోటికి వెళ్లిపోయి ఉంటాను.

కానీ అక్కడి నుంచైనా…

నేను నీ కోసం తప్పకుండా ప్రార్థిస్తూనే ఉంటాను.

— నీ డాడీ!

ఆ ఉత్తరాన్ని గుండెలకు హత్తుకుని రాజు భోరున ఏడ్చాడు.

రాజు నోట ఒక్క మాట మాత్రమే వచ్చింది—

“డాడీ… ఒక్కసారి నాకు ఫోన్ చేయండి… ప్లీజ్…”

కానీ…

ఆ ఫోన్ శాశ్వతంగా నిశ్శబ్దమైపోయింది.

---

కొన్ని నెలల తర్వాత తల్లి రాజుకు ఫోన్ చేసింది.

“బంగారం… బిజీగా ఉన్నావా?”

రాజు కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

“లేదు అమ్మా… చెప్పు.” అన్నాడు

తల్లి అడిగింది—

“ఈ మధ్య నా ఫోన్ కాల్స్ ఎందుకు వెంటనే ఎత్తుతున్నావు?”

రాజు కొన్ని క్షణాలు మౌనంగా ఉండిపోయాడు.

తర్వాత మెల్లగా అన్నాడు—

“ఎందుకంటే… ఇప్పుడు నాకు అర్థమైంది అమ్మా…

తల్లిదండ్రుల ఫోన్ కాల్ మనకు ఇబ్బంది కాదు.

మన గొంతు వినాలని ఇంకా ఎవరో ఒకరు కోరుకుంటున్నారనడానికి అది ఒక నిదర్శనం.”

ఆ రాత్రి రాజు తన తండ్రి కాంటాక్ట్‌ను తెరిచి చూశాడు.

అందులో ఆయన పేరు ఇంకా అలాగే ఉంది—

“డాడీ ❤️”

కానీ కాల్ బటన్ నొక్కలేదు.

ఎందుకంటే…

అవతలి వైపు ఇక ఎవరూ ఫోన్ ఎత్తరని రాజుకు తెలుసు.

అయినా…

ఫోన్‌ను చెవికి దగ్గరగా పెట్టుకుని మెల్లగా...

“డాడీ… ఈరోజు నేను భోజనం చేశాను.”

కొద్దిసేపు మౌనం

రాజు కళ్ల నుంచి కన్నీళ్లు జారాయి.

“డాడీ… ఈరోజు మిమ్మల్ని చాలా మిస్ అయ్యాను.”

గదిలో ఎలాంటి సమాధానం లేదు.

కానీ…

రాజుకు తన చిన్ననాటి రోజుల్లో వినిపించిన ఆ పరిచయమైన గొంతు మళ్లీ వినిపించినట్టుగా అనిపించింది—

“భోజనం చేశావా బేటా?”

రాజు ఏడుస్తూనే ..

“అవును డాడీ… ఈరోజు కడుపునిండా భోజనం చేశాను.”

---

మీ తల్లిదండ్రులు ఇంకా మీకు ఫోన్ చేస్తుంటే…

తర్వాత వారు ఫోన్ చేసినప్పుడు కట్ చేసే ముందు ఒక్క నిమిషం ఆగండి.

పని కాసేపు ఆగొచ్చు.

కానీ…

ఒక రోజు మనకు ఫోన్ చేసే ఆ వ్యక్తి మన మధ్య లేకపోతే…

ఆ ఫోన్ మళ్లీ ఎప్పుడు మోగుతుందా అని…

మన జీవితాంతం ఎదురుచూస్తూ ఉండాల్సి రావచ్చు.

తల్లిదండ్రుల ప్రేమను వారు మనతో ఉన్నప్పుడే ఆస్వాదించండి.

ఈ రోజే ఒకసారి ఫోన్ చేసి అడగండి—
“అమ్మా… ఎలా ఉన్నావు?”
“నాన్నా… భోజనం చేశారా?”

(....ఈ స్టోరీ నేను రాసింది కాదు. ఒక మిత్రుడు పంపాడు. చదివితే గుండె బరువెక్కింది. మా అమ్మతో ఫోన్ మాట్లాడే అవకాశం లేకుండా పోయింది... వేణు, జర్నలిస్టు, కామారెడ్డి. )